Escape
Posted on: Jan 21, 2018

Δύο Έλληνες στην Κούβα

By
Twenty3
Fanitraikou

This post is also available in English

Όταν αποφασίσεις να κλείσεις εισιτήρια για την Κούβα και να ταξιδέψεις 12 ώρες με το αεροπλάνο για να βρεθείς σε αυτό το νησί με τα καταγάλανα νερά και τους αμέτρητους κοκοφοίνικες, μη ξεχάσεις ούτε για ένα λεπτό ότι πας διακοπές σε μία “σοσιαλιστική” δευτεροκοσμική χώρα.

Ρώτησα φίλους και γνωστούς που είχαν πάει και διάβασα αμέτρητα blog posts, ωστόσο δεν ήμουν ούτε στο ελάχιστο προετοιμασμένη για το τι θα συναντήσω. Η Κούβα είναι το νησί των αντιθέσεων. Όλα είναι άσπρα ή μαύρα, καλά ή κακά, καινούρια ή παλιά, δεν υπάρχει γκρι, δεν υπάρχει μέση, εδώ θα βρεις μόνο άκρα.

Θέλοντας να ζήσουμε την πραγματική εμπειρία, αποφασίσαμε να μην πάμε στα τουριστικά μέρη όπως το Varadero και το Cavo Coco, όπου δεν έχουν μεγάλη πρόσβαση οι Κουβανοί. Θέλαμε να χαθούμε ανάμεσα στους ντόπιους και να ζήσουμε όπως ζούνε αυτοί, να τους γνωρίσουμε, να μάθουμε την ιστορία τους και να χορέψουμε μαζί τους στους ρυθμούς του νησιού.

Μείναμε 21 μέρες και το budget μας ήταν χτισμένο πάνω σε αυτό, μη γνωρίζοντας ότι ένας μέρος των χρημάτων μας θα χαθεί σε απάτες και απατεωνιές. Την πρώτη βδομάδα άμα μας έδινες από ένα εισιτήριο επιστροφής, το είχαμε πάρει χωρίς δεύτερη σκέψη και είχαμε γυρίσει στην Ευρώπη, όπου δε θα το κουνούσαμε ξανά για τα επόμενα 2 χρόνια. Η ερώτηση που στριφογύριζε στο μυαλό μας ήταν μία:

“Γιατί έρχονται διακοπές στην Κούβα?”

H αρχή

Η δική μου περιπέτειά ξεκίνησε από το αεροδρόμιο του Hose Martin, όπου πριν τον έλεγχο διαβατηρίων με πήρανε στην άκρη και με σχετική αγένεια με ανέκριναν για τα πάντα πριν με αφήσουν να μπω στη χώρα. Με ρώτησαν πόσα λεφτά έχω μαζί μου, τι κάρτες έχω, ποιος ο σκοπός του ταξιδιού μου, που θα μείνω, γιατί από τις 21 μέρες είχα κλείσει κατάλυμα μόνο για τις 5, πως είχα σκοπό να κλείσω τις υπόλοιπες, αν έχω σκοπό να μετακινηθώ, αν ήρθα μόνη, αν είμαι παντρεμένη, τι δουλειά κάνω και τι δουλειά κάνει ο άνδρας μου, τι είναι διαφημιστική εταιρεία, τι ηλεκτρονικές συσκευές έχω μαζί μου, τι είναι η Gopro, πόσες βαλίτσες έχω και προφανώς και κάτι άλλο που μου διαφεύγει μιας και ήμουν τόσο κουρασμένη και απορημένη (γιατί διάλεξαν εμένα μεταξύ όλων). Ομολογουμένως μετά από 18 ώρες συνολικού ταξιδιού, η αναχώρηση μου δεν ήταν διόλου φιλική όπως την περίμενα.

Έξω από το αεροδρόμιο μας περίμενε ο ταξιτζής που μας είχε κανονίσει ο host μας, κρατώντας την κλασική πινακίδα. Μόλις αλλάξαμε τα χρήματα μας στο ανταλλακτήριο του αεροδρομίου, μας πήγε απευθείας στο δωμάτιο που είχαμε κλείσει, την πρώτη μας βάση για την 21 ήμερη εξερεύνηση του νησιού και της κουλτούρας. 30 CUC (30 δολάρια) ήταν το ποσό που πληρώσαμε, ένα λογικό αλλά όχι τόσο φθηνό αντίτιμο σε μία χώρα που το παραπάνω από το 80% ζει με λιγότερα από 20 δολάρια το μήνα.

Παρά την ταλαιπωρία, χωρίς να χάσουμε τη διάθεση μας για περιπέτειες και νέες γνωριμίες, είχαμε ακόμα στο μυαλό μας ονειρεμένες ατελείωτες παραλίες, ηρεμία και χαλάρωση, χαμογελαστούς ανθρώπους να χορεύουν salsa δίπλα στη θάλασσα πίνοντας ρούμι και λέγοντας μας ιστορίες για την επανάσταση και τη ζωή σε μία καλοκαιρινή σοσιαλιστική χώρα. Περιμέναμε χρώματα στα σπίτια και αμέτρητες βόλτες με τα κλασικά πολύχρωμα αυτοκίνητά τους, νόστιμο φαγητό, δροσερά mojitos αλλά πάνω από όλα μία ξεχωριστή φιλοξενία, σαν αυτή που έχουμε στην Ελλάδα με αγκαλιές και χαμόγελα. Τι βρήκαμε από όλα αυτά? Διαβάστε τη συνέχεια και θα δείτε.

Πρώτος προορισμός: Habana

Αποφασίσαμε τις 4 πρώτες μέρες μας να τις περάσουμε στην Habana και μετά να κατευθυνθούμε προς τις γαλάζιες θάλασσες. Είχαμε σκοπό να επιστρέψουμε να αποχαιρετήσουμε την πρωτεύουσα στο τέλος του ταξιδιού μας, αποφασίσαμε όμως να μην ξαναπατήσουμε το πόδι μας εκεί και να φύγουμε από το παραλιακό μέρος που βρισκόμασταν απευθείας για το αεροδρόμιο και μετά για τη λατρεμένη Ευρώπη.

Η πόλη ήταν κατεστραμμένη από το Σοσιαλισμό και τον τυφώνα. Συντρίμμια παντού, σπίτια που απορείς πως ζουν μέσα, άσχημη μυρωδιά να έρχεται από ανοιχτές αποχετεύσεις, σκουπίδια εκτεθειμένα στη ζέστη, ιδιόκτητες αυτοσχέδιες ταβέρνες, καυσαέριο από τα παλιά αυτοκίνητα, λεωφορεία και φορτηγά και λακκούβες που σχημάτιζαν μικρές λίμνες με βρώμικα νερά σε σημεία που οι δρόμοι είχαν βουλιάξει από την φυσική καταστροφή. Kαι παντού σκουριά, πολύ σκουριά, στα μνημεία, στα τραπέζια και τις καρέκλες και σε όλους σχεδόν τους νεροχύτες και τα ντουζ.

katastrofi2.jpg
katastrofi.jpg

Μόνο η παλαιά Habana - La Habana Vieja και γύρω από το Καπιτόλιο, θύμιζε λίγο τη χρωματιστή Κούβα που είχαμε δει στις φωτογραφίες, μιας και η περιοχή είναι γεμάτη με τα ακριβά ξενοδοχεία.

havana.jpg

Jineteras μπροστά από το Καπιτόλιο

kapitolio.jpg

La Habana Vieja - El Capitolio

Η Habana θα μου μείνει αξέχαστη για τη φασαρία και την απατεωνιά της, για το τεράστιο ποσοστό των Κουβανών που χωρίς ντροπή μας έκλεβαν με την πρώτη ευκαιρία, ή μας παρενοχλούσαν για να μας πουλήσουν τα πάντα, όπως πούρα “στη μισή τιμή” γιατί εκείνη την ημέρα (όπως και κάθε μέρα) ήταν το διάσημο salsa festival, μεταφορά “taxi my friend”, κορίτσια (που αφού πέσει ο ήλιος περιμένανε μαζί με τα “αφεντικά τους” στη σειρά απέναντι από το Καπιτόλιο, ή δύο δύο στα πάρκα και σε γωνιές), τουρ στην πόλη, φαγητό στην ταβέρνα του ξαδέρφου τους, ποτά σε “φοιτητικά” πάρτι, διαμονή, είσοδο στη ντισκοτέκ, maria (μαριχουάνα) και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς.

Στη Habana νοιώσαμε σα δολάρια που περπατάνε στο δρόμο. Για μία απόσταση 7 χιλιομέτρων στην Malecon, μας σταμάτησαν πάνω από 30 άτομα για να μας ρωτήσουν από που είμαστε ώστε να μας κοστολογήσουν και να δουν τι μπορούν να πάρουν από μας.

“Hello my friend, where are you from, are you Italian?”

Στην αρχή μας φαινόταν πολύ γοητευτικό αλλά μετά από τις 2 πρώτες συνεχόμενες ώρες και τις δεκάδες στάσεις (κάθε 15 μέτρα) αρχίσαμε να ζοριζόμαστε. Όλοι θέλανε κάτι, εκτός από έναν ψαρά που μας βοήθησε να ανάψουμε το τσιγάρο μας κόντρα στον αέρα και δε ζήτησε τίποτα, απίστευτο!

hustlers2.jpg

Ο Phelippe που προσπαθούσε να μας πουλήσει coctails στο bar του ξαδέρφου του και χοιρινό take away

hustlers.jpg

Ο Φιντέλ και ο φίλος του που προσπαθήσανε να μας πουλήσουνε "Μαρία", τσιγάρα και άλλες υπηρεσίες

Θα έχουμε να θυμόμαστε τα ατέλειωτα χιλιόμετρα που γράψαμε πάνω κάτω στη μαγική Malecon, τον πιο κεντρικό και διάσημο παραλιακό δρόμο της Habana, που παρά τη φασαρία και το hustling περάσαμε τον περισσότερο μας χρόνο, κάνοντας μεγάλα διαλείμματα και αγναντεύωντας αγκαλιά τη θάλασσα της Kαραϊβικής, μη πιστεύοντας που βρισκόμασταν και ότι η θερμοκρασία ήταν 25 βαθμούς, Δεκέμβριο μήνα.

malecon1.jpg

Η διάσημη Malecon, ο μεγάλος παραλιακός δρόμος της Havana

malecon2.jpg

Στο τέλος αυτής της μικρής μας διανομής είχαμε ήδη γνωστούς που μας θυμόντουσαν ως “los Griegos” με τους οποίους διασκεδάζαμε, μιας και μέχρι τελευταία στιγμή προσπαθούσαν να μας πουλήσουν τουρ ή πούρα. Αγαπημένα στέκια μας στην Habana ήταν το Castropol, μία καφετερία η οποία άνοιγε από πολύ πρωί και πρόσφερε διαφόρων τύπων πρωινών (5 - 6 CUC) αλλά και το Hotel Nacional, το 5άστερο “εθνικό ξενοδοχείο”, που στέκεται περήφανο και εντυπωσιακό παρά την ηλικία του, στη μέση της Malecon, 5 λεπτά από την Αμερικάνικη Πρεσβεία. Μπορεί εκεί να πληρώσαμε το internet 5 CUC την ώρα και την Pina Colada 7 CUC, βρήκαμε όμως λίγη από την ησυχία που μας έλειπε μιας και Κουβανοί ήταν μόνο ως προσωπικό.

hotel-nationalle.jpg

Το Hotel Nacionale πάνω στον βράχο στην παραλία της Habana

hotel-nationalle2.jpg

Παρά το σοκ και μετά από αυτές τις 4 μέρες στην πρωτεύουσα δε θα ξεχάσουμε τους hosts μας Χαβιέ και τη μαμά του Mercedes που με αγάπη μας ανοίξανε το σπίτι τους, μας μαγείρεψαν υπέροχο παραδοσιακό κουβανικό πρωινό (τοστ, αυγά, φρούτα, φρέσκο χυμό και καφέ) και μας υποστήριξαν ψυχολογικά όταν τα νεύρα μας δεν άντεχαν άλλο “taxi my friend” και hustlling.

xabie.jpg

Ο Χαβιέ και μαμά του Mercedes μας βοηθήσανε πολύ σε αυτό το ταξίδι

TIP: Ερχόμενος στην Κούβα είναι (ΠΟΛΥ) σημαντικό, τουλάχιστον για τις πρώτες μέρες να κλείσεις ένα δωμάτιο σε μία Casa particular με ανθρώπους που μπορούν να σε βοηθήσουν και να σε κατατοπίσουν για τα πάντα. Άμα δεν ξέρεις ισπανικά διάλεξε κάποιον που να μιλάει αγγλικά ώστε να μπορέσεις να βγάλεις μία συνεννόηση.

wifi-house.jpg

Το πρώτο μας δωμάτιο που είχε μέσα ρούτερ για internet

Δεύτερος προορισμός: Alamar, Havana

Δεν είχαμε κλείσει δωμάτιο για όλη τη διάρκεια του ταξιδιού μας γιατί θέλαμε να αποφασίσουμε επιτόπου που θα πάμε να μείνουμε, αφού συμβουλευτούμε πρώτα τους ντόπιους.

Δεν θέλαμε να φύγουμε μακρυά από την Habana, γιατί πχ για μία απόσταση 250 χιλιομέτρων όπως Habana - Trinidad (με ταξί) έπρεπε να πληρώσουμε 150 - 200 CUC (μόνο για το πήγαινε και άλλα τόσα για το έλα) και δεν υπήρχε περίπτωση να πάρουμε εθνική συγκοινωνία γιατί είχαμε 3 βαλίτσες και δεν ήμασταν σίγουροι άμα επιτρεπόταν να τη χρησιμοποιήσουμε και κατά πόσο θα ήμασταν ευπρόσδεκτοι ή δε θα μας κατακλέβανε. Οπότε μην έχοντας και πολλές επιλογές όπως και καμία ιδέα ακόμα για το που είναι καλό να πάμε να μείνουμε, κλείσαμε δωμάτιο στο Alamar, αν όχι η πιο φτωχή από τις φτωχότερες γειτονιές της πόλης, 10 περίπου χιλιόμετρα από το κέντρο και 5 χιλιόμετρα από την μαγική παραλία της Santa Maria.

santamaria1.jpg

Το Alamar ξεκίνησε να χτίζεται πριν από 15 χρόνια και με τις υποσχέσεις της Κουβανικής κυβέρνησης ότι θα ρίξει χρήματα να το αναβαθμίσει και να το κάνει παραθεριστική περιοχή, πολλοί Κουβανοί αποφάσισαν να επενδύσουν και έτσι ξεγελάστηκαν και αγόρασαν σπίτι εκεί. Λόγω όμως (και γνωστό πλέον και στους Κουβανούς) ότι οι υποσχέσεις της κυβέρνησης είναι κούφιες σαν κλανιές , αποφάσισαν να στείλουν εκεί τελικά όσους δεν είχαν χρήματα να μείνουν οποιαδήποτε αλλού, γκετοποιώντας την περιοχή και μετατρέποντας την σε μία από τις πιο κακόφημες της Habana (αδίκως κατά την άποψή μας), μιας και σε όποιον Κουβανό και αν αναφέραμε ότι περάσαμε ένα μέρος του ταξιδιού μας εκεί, ξίνιζε τα μούτρα του, έκανε δυνατά άπαπα και απορούσε τι σκεφτόμασταν.

alamar3.jpg

Οι ετοιμόρροπες κατοικίες του ALamar

alamar2.jpg
alamar1.jpg

Φαντάσου λοιπόν αν η Habana μας φάνηκε παρατημένη, παλιά και βρώμικη, τι σοκ πάθαμε μόλις αντικρίσαμε για πρώτη φορά το appartment block στο οποίο βρισκόταν το σπίτι που κλείσαμε για να μείνουμε τις επόμενες 7 μέρες.

Για καλή μας τύχη το σπίτι ήταν ένα πραγματικό διαμάντι, διακοσμημένο με πολύ καλό γούστο στην εντέλεια και ανακαινισμένο στο φουλ με όλες τις ανέσεις, 50 ίντσες τηλεόραση γεμάτη ταινίες και σειρές, ανατομικό τεράστιο στρώμα, πλυντήριο ρούχων, κουζίνα, ονειρεμένη θέα μιας και ήταν μπροστά στη θάλασσα, αλλά το βασικό ιδιοκτησία του Ernesto, του πιο γλυκού ανθρώπου που γνωρίσαμε στην Κούβα που μας φέρθηκε σα πραγματικός φίλος.

alamar-spiti.jpg

Το μαγικό σπίτι μας στο Alamar

alamar-house2.jpg

Και ενώ στην Habana φοβόμασταν για την ασφάλεια μας (κακώς μιας και αργότερα μάθαμε ότι οι Κουβανοί είναι μόνο λόγια και εξαφανίζονται σε χρόνο dt μόλις σε ακούσουν να λες τη λέξη αστυνομία), μετά τη δεύτερη μέρα στο Alamar νοιώθαμε πιο ασφαλείς από ποτέ. Ανάμεσα σε αυτές τις κατεστραμμένες εργατικές κατοικίες της πρωτεύουσας, ανακαλύψαμε ότι μας φωνάζανε Capitalistas και απλά μας κοιτούσαν αδιάκριτα, όχι γιατί ήθελαν κάτι από μας αλλά γιατί ξεχωρίζαμε σαν τις μύγες μες στο γάλα.

Λόγω της φυσικής καταστροφής που είχε προηγηθεί η έλλειψη υλικών αγαθών ήταν τεράστια. Δεν υπήρχε περίπτωση να βρεις πατάτες ή αυγά, λόγω ότι ο τυφώνας πήρε τα κοτόπουλα και μαζί του και πολλές σοδειές από φρούτα και βασικά λαχανικά. Μας το είπε ο σοφέρ, ο Rochirio, που μας πηγαινοέρφερνε στην παραλία. Βλέποντας μας σε απόγνωση (μιας και το μάρκετ δεν είχε σχεδόν τίποτα εκτός από κασέρι και jamon), μας χάρισε 10 αυγά χωρίς δεύτερη σκέψη, ώστε να μπορούμε να φτιάξουμε και να απολαύσουμε και εμείς το κλασικό κουβανικό πρωινό. Μέσα σε αυτή τη φτώχεια και την εγκατάλειψη της περιοχής από την κυβέρνηση, βρήκαμε αυτό που επιτέλους ψάχναμε, τη φιλόξενη ζεστή Κουβανική καρδιά.

eggs.jpg

Εδώ γνωρίσαμε τους πιο ξεχωριστούς και καλούς ανθρώπους όλου του ταξιδιού μας. Μεταξύ αυτών ο host μας ο Ernesto, που θα μείνει στην μνήμη μας για την καλοσύνη του, το χαμόγελό του, την ικανότητα του να λύνει προβλήματα, την ειλικρίνειά του, το μυαλό του και την αντίληψη του για τον κόσμο.

ernesto.jpg

Αποχαιρετώντας τον Ernesto και το πανέμορφο σπίτι του, κατευθυνθήκαμε προς τα παραλιακά μέρη, όπου θα συναντούσαμε επιτέλους και άλλους τουρίστες σας και εμάς. Είχαμε ήδη μετανοιώσει που δεν είχαμε κλείσει όλη την διαμονή μας στο Varadero οπότε είπαμε να το διορθώσουμε και να μετακινηθούμε στις τουριστικές περιοχές, όπου για κάθε Κουβανό υπάρχει και ένας αστυνομικός, στο Guanabo.

Τρίτος προορισμός: Guanabo

Ήδη 10 μέρες είχαν περάσει σε αυτό το περίεργο νησί λουσμένο και καμένο από τον σοσιαλισμό και μιας ο καιρός είχε αρχίσει να γίνεται πιο καλοκαιρινός, βάλαμε πλώρη για τον τρίτο και τελευταίο προορισμό μας το Guanabo, ένα από τα πιο τουριστικά χωριά της περιοχής της Habana.

santamaria2.jpg

Η μαγική παραλία της Santa Maria

psarades.jpg

Ψαράδες μετά από μία καλή μέρα

guanabo.jpg

To παρατημένο cinema του Guanabo

Λίγα μόνο χιλιόμετρα από την παραλία της Santa Maria, βρήκαμε τους εαυτούς μας και πάλι σε δύσκολη θέση, ανακαλύπτοντας ότι το δωμάτιο που είχαμε νοικιάσει δεν είχε καμία σχέση με τις φωτογραφίες και την περιγραφή του Airbnb. Χωρίς δεύτερη σκέψη ακυρώσαμε την κράτηση και μετά από μία νύχτα εκεί, και μία ακόμα σε ένα τραγικό δωμάτιο δημόσιου ξενοδοχείου, ξαναβρήκαμε κατάλυμα το οποίο (ας πούμε) ταίριαζε στα standard μας.

xenodoxeio.jpg

Εκεί ανακαλύψαμε τι θα πει πραγματική φασαρία, μιας και στην Ολλανδία το είχαμε ξεχάσει. Η μέρα ξεκινούσε το αργότερο στις 8 το πρωί με μουσική, φωνές και τσιρίδες από τους Κουβανούς, λεωφορεία να περνάνε με κουλές ταχύτητες μέσα από τον χωματόδρομο μπροστά από το σπίτι μας, τρακτέρ, κάρα με άλογα και κουδουνάκια, σκυλιά να μαλώνουν, κοκόρια να κακαρίζουν, ο γείτονας να σκουπίζει το πεζοδρόμιο και όλα αυτά, και σε συνδυασμό όλα μαζί. Ευτυχώς είχαμε ωτοασπίδες μαζί μας και μετά την τρίτη μέρα καταφέραμε λίγο να ισορροπήσουμε τον ύπνο μας.

Δε μετανιώσαμε που διαλέξαμε να μείνουμε στο Guanabo γιατί ήταν 3 χιλιόμετρα μακρυά από τη μαγευτική παραλία της Santa Maria στην οποία μπορούσαμε να πάμε με κάρο που το έσερνε αλογάκι με τιμή 3 - 5 CUC ή με ταξί 6 - 10 CUC, ποσό πάντα εξαρτώμενο από το πόσο απατεώνας ήταν ο εκάστοτε ταξιτζής και πόση όρεξη είχαμε να μαλώσουμε.

alogo.jpg

Φεύγοντας από το χωριό (όχι πως δε το προσέξαμε πιο πριν) μάθαμε ότι το μέρος είναι διάσημο για τον σεξοτουρισμό (όπως και η υπόλοιπη Κούβα), μιας και μπορούσες να διαλέξεις μεταξύ εκατοντάδων (χωρίς υπερβολή) κοριτσιών ηλικιών από 18 - 25, τις οποίες μπορούσες να βρεις κυριολεκτικά ΠΑΝΤΟΥ και να τις πας για φαγητό ή ποτάκι και αυτές μετά για ένα πολύ μικρό αντίτιμο 20 - 30 CUC να σου προσφέρουν τις υπηρεσίες τους.

Δεκάδες μεσήλικες και άνω (55 - 65 ετών) κυρίως γκριζομάλληδες Ιταλοί και Καναδοί, γεμίζανε τις αμέτρητες “ιταλικές“ ταβέρνες, προσφέροντας στα κορίτσια “πολυτελές φαγητό”, κάρτες για το internet, Heineken ή κρασάκι, πολυτέλειες που λόγω της οικονομικής κατάστασης δεν είχαν τη δυνατότητα να απολαύσουν από μόνες τους ή να τους τις προσφέρουν οι ντόπιοι γκόμενοι.

fai1.jpg

Κοτόπουλο με ρύζι και λαχανικά, στο καλύτερο Ιταλικό του Guanabo

fai2.jpg

Handmade Pasta από τον Daniello με αστακό και γαρίδες

Το χωριό δεν είχε τίποτα άλλο εκτός από φαγητό, παραλία και την τοπική διασκέδαση, γι αυτό και τη βγάλαμε κυρίως δίπλα τη θάλασσα ή στα 2 Ιταλικά μαγαζιά που εμπιστευτήκαμε για την διατροφή μας καθ’ολη τη διάρκεια της διαμονής μας εκεί το Don Peppo και το San Franchisco.

Ανελλιπώς κάθε πρωί απολαμβάναμε ζεστό καφεδάκι Americano και Cappucino, τηγανητά αυγά, ομελέτα, τοστ με κασέρι και jamon, φυσικό χυμό, chips μπανάνας και ψωμί του τοστ με βούτυρο ή μαρμελάδα με λιγότερο από 10 CUC το άτομο. Τα απογεύματα συνήθως τρώγαμε εκεί ή στο μόνο original Ιταλικό “San Frangisco”, όπου ο ιδιοκτήτης Daniello έφτιαχνε τη δική του πάστα αλλά και τιραμισού και μας το σύστησε ο Pasquale από το Μιλάνο που είχαμε τη χαρά να γνωρίσουμε εκεί στο χωριό και να τον έχουμε στην παρέα μας για 3 μέρες, όσο δηλαδή έμεινε στο χωριό.

pascaule.jpg

Αυτή ήταν η πρώτη και η προ-τελευταία φορά που μίλησα αγγλικά σε άνθρωπο, στις 21 μέρες που ήμουν στο νησί.

Στο Guanabo μείναμε 15 μέρες και αλλάξαμε 4 δωμάτια. Για τελευταίο δωμάτιο διαλέξαμε ένα μεγάλο και καινούριο σπίτι πάνω στο λόφο όπου νοικιάσαμε ένα από τα δωμάτια, η host μας μιλούσε άψογα αγγλικά και είχε μπανανιές στον κήπο, θεά την θάλασσα και το κυριότερο: ησυχία!!!

mpanania.jpg
spiti-lofos.jpg

Η τελευταία μας host που μιλούσε τέλεια αγγλικά!

Εκεί περάσαμε τις τελευταίες μας μέρες και φύγαμε απευθείας για το αεροδρόμιο χωρίς καμία ενδιάμεση στάση.

Αυτή ήταν η δική μας εμπειρία και με άριστα το 10 λαμβάνοντας υπόψιν το budget, τις ώρες ταξιδιού και την ποιότητα των διακοπών μας, βάζουμε ομόφωνα 4. Περιμέναμε πιο θερμή φιλοξενία, καλύτερο φαγητό, λιγότερες απάτες, ψέματα και hustling. Πολύ ωραίες οι θάλασσες και φθηνό το ρούμι αλλά δεν άξιζε τις 18 + 24 ώρες συνολικού ταξιδιού που μας πήρε για να πάμε και να γυρίσουμε.

Αξίζει να επισκεφτείς τα τουριστικά μέρη του νησιού τα οποία όμως τείνουν να έχουν τιμές Ευρώπης. Άμα έχεις αρκετά χρήματα να διαθέσεις τότε μπορείς να κλείσεις την διαμονή σου στα νησάκια ή στο Varadero. Άμα θες να ζήσεις την πραγματική εμπειρία τότε ετοιμάσου για πολύ hustling.

Σκέφτεσαι να ταξιδέψεις στην Κούβα και χρειάζεσαι περισσότερες πληροφορίες; Διάβασε την συνέχεια του άρθρου Τι πρέπει να ξέρεις άμα ταξιδέψεις στην Κούβα.

Eυχαριστούμε θερμά για την μετάφραση την Αθηνά Κορωναίου.

Harmonia Coaching
GreekDjs
nn.png

Designer, marketer & a social media karate kid (No 4). When she grows up, she wants to feed the world with Greek food & Frappe. Admires the yellow angry bird because it strikes its targets with power and precision.